Υπέγραψα την Υποδούλωσή μου

1° Το Συμβόλαιο Κάθισα απέναντί του στο γραφείο. Δεν με κοίταξε στα μάτια. Κοίταξε τα χαρτιά. «Υπογράφεις σήμερα. Από αυτή τη στιγμή είσαι νομικά και πρακτικά περιουσία μου. Δεν έχεις δικό σου λογαριασμό, δεν έχεις δικό σου κλειδί, δεν αποφασίζεις τι θα φοράς, πού θα πας, με ποιον θα μιλήσεις. Το σώμα σου υπάρχει για να χρησιμοποιείται. Το μυαλό σου υπάρχει για να υπακούει.» Υπέγραψα χωρίς να διαβάσω. Το ήξερα ήδη. Το βράδυ με γονάτισε στο πάτωμα του σαλονιού. Μου έβγαλε το φόρεμα με μία κίνηση και με άφησε γυμνή. Δεν με χάιδεψε. Δεν με ρώτησε. Άνοιξε τα πόδια μου με το πόδι του και με γέμισε με δύο δάχτυλα απότομα, ελέγχοντας πόσο βρεγμένη ήμουν ήδη μόνο από τη φωνή του. «Αυτό είσαι», είπε. «Μια τρύπα που ανοίγει όταν ακούει εντολή.» Με γύρισε ανάσκελα στο χαλί, σήκωσε τα πόδια μου ψηλά και μπήκε μέσα μου χωρίς προοίμιο. Κάθε χτύπημα ήταν βαθύ, ιδιοκτησιακό. Δεν με φιλούσε. Δεν μου μιλούσε γλυκά. Μόνο ανάσαινε βαριά πάνω μου και όταν ήθελε να μου θυμίσει ποια είμαι, μου έσφιγγε τον λαιμό μέχρι να νιώσω ότι η αναπνοή μου ανήκει σε εκείνον. Όταν τελείωσε μέσα μου, με άφησε ξαπλωμένη στο πάτωμα με το σπέρμα του να τρέχει. Με κοίταξε από ψηλά. «Μην το καθαρίσεις. Θα κοιμηθείς έτσι. Αύριο θα σε ξαναχρησιμοποιήσω πριν φύγω για δουλειά. Και έφυγε. Εγώ έμεινα εκεί, γυμνή, γεμάτη. 2°Δημόσια Ιδιοκτησία Με πήρε σε δείπνο με τους συναδέλφους του. Φόρεσα το φόρεμα που διάλεξε εκείνος: κοντό, χωρίς εσώρουχα, με ντεκολτέ που άφηνε τα στήθη μου σχεδόν εκτεθειμένα. Στο τραπέζι καθόμουν δίπλα του σιωπηλή. Όταν κάποιος άντρας μου μίλησε, ο Άγγελος απάντησε για μένα. «Η Βιβιάν δεν χρειάζεται να μιλάει. Είναι εδώ για να φαίνεται και να χρησιμοποιείται όταν τελειώσουμε.» Αργότερα, στην τουαλέτα του εστιατορίου, με έβαλε να γονατίσω. Μου άνοιξε το φερμουάρ και μου έβαλε το πέος στο στόμα χωρίς προειδοποίηση. Κρατούσε τα μαλλιά μου και με κουνούσε μπρος-πίσω μέχρι να δακρύσω. Όταν τελείωσε, με άφησε να καταπιώ και μου σκέπασε το στόμα με το χέρι. «Βγες έξω όπως είσαι. Με το σπέρμα μου ακόμα στο στόμα. Θέλω να σε βλέπουν οι άλλοι και να ξέρουν ότι ανήκεις.» Γύρισα στο τραπέζι με κόκκινα μάγουλα και λαμπερά χείλη. Κανείς δεν σχολίασε. Όλοι κατάλαβαν. 3° Η Καθημερινή Χρήση Το πρωί με ξύπνησε με δύο δάχτυλα μέσα μου. Δεν περίμενε να ξυπνήσω τελείως. Με γύρισε στο πλάι, σήκωσε το ένα πόδι μου και μπήκε από πίσω. Χρησιμοποίησε το σώμα μου όπως χρησιμοποιεί κάποιος ένα εργαλείο. Γρήγορα, αποτελεσματικά, χωρίς στοργή. Όταν τελείωσε, μου είπε: «Σήμερα δεν θα φορέσεις εσώρουχα. Θα καθίσεις στο σπίτι και θα περιμένεις. Όταν γυρίσω, θέλω να είσαι ήδη γονατιστή στην πόρτα με το στόμα ανοιχτό.» Το απόγευμα ήρθε. Εγώ ήμουν εκεί. Γονατιστή. Στόμα ανοιχτό. Με γέμισε ξανά, μετά με σήκωσε, με έβαλε στο τραπέζι της κουζίνας και με γαμούσε από πίσω ενώ μαγείρευε το δείπνο του. Κάθε λίγο σταματούσε, μου χτυπούσε τον κώλο και συνέχιζε. Το βράδυ με έδεσε στο κρεβάτι με τα χέρια πάνω από το κεφάλι. Δεν με ρώτησε αν θέλω. Απλά το έκανε. Με άφησε έτσι για ώρες, μερικές φορές ερχόταν και μου έβαζε τα δάχτυλα ή το πέος στο στόμα χωρίς να με λύσει. Όταν τελικά με γέμισε για τελευταία φορά εκείνη τη μέρα, μου ψιθύρισε στο αυτί: «Είσαι κατώτερη. Είσαι περιουσία. Και αυτό είναι το μόνο που αξίζεις.» Έκλεισα τα μάτια και το ένιωσα να μπαίνει μέσα μου σαν αλήθεια.