Ερωτικές ιστορίες καύλας

Ήταν εκείνο το βλέμμα της, λίγο πριν σβήσει το φως. Καθόμασταν αντικριστά στο σαλόνι, με τα ποτά μας μισοτελειωμένα και μια σιωπή που είχε αρχίσει να βουίζει. Κανείς μας δεν μιλούσε για την ώρα. Ξαφνικά, άφησε το ποτήρι της στο τραπέζι με έναν αποφασιστικό, σχεδόν ανεπαίσθητο ήχο και με κοίταξε. Το βλέμμα της δεν είχε καμία αμφιβολία. Σηκώθηκε, με πλησίασε και έσκυψε από πάνω μου. Ένιωσα τα μαλλιά της να ακουμπούν ελαφρά το μπράτσο μου και το άρωμά της, εκείνη τη γνώριμη, ζεστή μυρωδιά της, να γεμίζει τον αέρα ανάμεσά μας. Όταν τα χείλη της βρήκαν τα δικά μου, δεν ήταν ένα φιλί γνωριμίας. Ήταν ένα φιλί αναγνώρισης, σαν να θυμόμασταν κάτι που είχαμε ζήσει ήδη σε κάποια άλλη ζωή. Παίξε μαλακία: Ψιλοτάκουνες γόβες στα μπούτια της αφέντρας Τα χέρια μου βρήκαν τη μέση της και την τράβηξα κοντά μου, νιώθοντας την ανταπόκρισή της σε κάθε μυ της. Το φιλί βάθαινε, γινόταν πιο απαιτητικό, καθώς οι ανάσες μας ενώνονταν σε μια λαχανιασμένη μελωδία. Ο καναπές χάθηκε κάτω από το βάρος μας, ένας ολόκληρος κόσμος περιορίστηκε στο σημείο που ενώνονταν τα σώματά μας. Δεν υπήρχε καμία βιασύνη, καμία αδεξιότητα. Μόνο μια αβίαστη ροή, μια αρχαία γνώση του ενός για τον άλλον. Κάθε άγγιγμα, από τα δάχτυλά μου στο δέρμα της πλάτης της μέχρι τα χείλη της στον λαιμό μου, ήταν μια υπόσχεση, μια δήλωση που δεν χρειαζόταν λόγια. Ο χρόνος σταμάτησε, το δωμάτιο εξαφανίστηκε και μείναμε μόνο εμείς, δύο άνθρωποι που χάνονταν ο ένας μέσα στον άλλον. Αργότερα, πολύ αργότερα, όταν το φεγγάρι είχε μπει για τα καλά από το παράθυρο και τα σεντόνια είχαν μπλεχτεί γύρω μας σαν θαλασσινά φύκια, ξαπλώσαμε ο ένας δίπλα στον άλλον. Το κορμί της ακουμπούσε στο δικό μου σε κάθε του σημείο, μια τέλεια καμπύλη που εφάρμοζε στη δική μου. Χάιδεψα απαλά το ξυρισμένο μουνί της, ζωγραφίζοντας αόρατα σχήματα στο ζεστό της δέρμα. Εκείνη γύρισε και με κοίταξε. Αυτή τη φορά, το βλέμμα της ήταν ήρεμο, γεμάτο από εκείνη την ικανοποίηση που ακολουθεί την καταιγίδα. Κανείς μας δεν είπε τίποτα. Δεν χρειαζόταν. Το μόνο που ακουγόταν ήταν η ανάσα μας, που σιγά σιγά έβρισκε και πάλι τον ρυθμό της, σαν δύο κύματα που αφού ενώθηκαν με μανία, αποσύρονταν μαζί στην άμμο.