Βίβιαν η Σκύλα

Είμαι η Βίβιαν. Τριάντα χρονών, βυζιά βαριά, κώλος χοντρός, μουνί που στάζει από την πρώτη εντολή. Απόψε δεν είμαι γυναίκα. Είμαι σκύλα. Και οι άντρες στο δωμάτιο είναι εδώ για να μου το θυμίζουν με κάθε λέξη και κάθε χτύπημα. Με έβαλαν γονατιστή στο κέντρο του δαπέδου. Χέρια δεμένα πίσω στην πλάτη με χοντρό σχοινί που κόβει το δέρμα. Ένα κολάρο σφιχτό γύρω από τον λαιμό μου, αλυσίδα που κρέμεται. Ο Νίκος στέκεται μπροστά μου, κρατάει το καβλί του στο χέρι και μου το χτυπάει στο πρόσωπο. «Άνοιξε το στόμα σου, βρώμικη πουτάνα.» Το ανοίγω αμέσως. Μπαίνει βαθιά, χοντρός, μέχρι να πνιγώ. Κρατάει το κεφάλι μου και με γαμάει τον λαιμό με δύναμη, χωρίς έλεος. Τα δάκρυα μου κυλάνε, η μύτη μου τρέχει, αλλά εκείνος γελάει. «Κοίτα τη. Η μεγάλη κυρία Βίβιαν. Η τριαντάρα με τα χοντρά βυζιά που νομίζει ότι αξίζει κάτι. Τώρα είσαι μόνο μια τρύπα. Μια σκύλα που ρουφάει καβλιά.» Οι άλλοι γελάνε. Κάποιος μου δίνει μια δυνατή φάπα στο μάγουλο ενώ ο Νίκος συνεχίζει να μου γαμάει το στόμα. Άλλος μου τραβάει τα μαλλιά τόσο δυνατά που νιώθω ότι θα μου τα ξεριζώσει. Με σηκώνουν από τα μαλλιά και με σέρνουν στο κρεβάτι. Με πετάνε μπρούμυτα. Ένας μου ανοίγει τα πόδια διάπλατα και μου δίνει το πρώτο χαστούκι στην μουνί. Πονάει. Μου αρέσει. Μου δίνει κι άλλο. Και άλλο. Μέχρι να κοκκινίσει και να καεί. «Πες το δυνατά, σκύλα. Τι είσαι;» «Είμαι… είμαι η βρώμικη πουτάνα σας…» «Πιο δυνατά, μαλάκω!» «Είμαι η βρωμοσκύλα σας! Η χοντρή τρύπα σας! Χρησιμοποιήστε με!» Ο Τάσος μπαίνει στον κώλο μου χωρίς λιπαντικό. Σκίζομαι. Ουρλιάζω. Εκείνος με κρατάει από τα μαλλιά και με γαμάει σαν κτήνος, ενώ μου φτύνει στον σβέρκο. Πονάει, ε; Καλά να πάθεις. Αυτό αξίζεις. Να σε σκίζουν. Να σε γεμίζουν. Να σε φτύνουν.» Ένας άλλος μου κάθεται στο πρόσωπο. Με αναγκάζει να του γλείφω τον κώλο ενώ ο Τάσος μου ανοίγει τον δικό μου. Δύο χέρια μου τραβάνε τα βυζιά δυνατά, τα τσιμπάνε, τα χτυπάνε μέχρι να γίνουν κόκκινα και να πονάνε. Με γυρνάνε ανάσκελα. Τα πόδια μου τα ανοίγουν μέχρι να νιώσω ότι θα σπάσουν. Ένας μου μπαίνει στην μουνί, χοντρός και βαθιά, ενώ άλλος μου δίνει φάπες στο πρόσωπο με κάθε ώθηση. «Κοίτα πώς στάζει η βρωμοτρύπα. Πόσο εύκολα ανοίγει. Είσαι φτιαγμένη για αυτό. Για να σε γαμάνε σαν σκυλί. Για να σε βρίζουν. Για να σε ταπεινώνουν.» Με βρίζουν συνέχεια. «Βρωμοσκύλα.» «Φτηνή πουτάνα.» «Χοντρή τρύπα.» «Αχρηστη.» «Αξίζεις μόνο να σε γεμίζουν σπέρμα και να σε πετάνε.» Ένας μου κατουράει στο πρόσωπο ενώ οι άλλοι με γαμάνε. Το καταπίνω ό,τι μπορώ, το υπόλοιπο κυλάει στα βυζιά μου. Γελάνε. Με αποκαλούν τουαλέτα. Με αποκαλούν σκουπίδι. Με δένουν με τα πόδια ανοιχτά και μου βάζουν ένα χοντρό βύσμα στον κώλο. Μετά μου δένουν τα βυζιά με σχοινί μέχρι να γίνουν μωβ και να πονάνε. Κάθε φορά που κλαίω ή παρακαλώ, μου δίνουν φάπα και μου λένε να σωπάσω. «Οι σκύλες δεν μιλάνε. Οι σκύλες μόνο ανοίγουν.» Με γαμάνε ώρες. Με αλλάζουν θέση. Με κρεμάνε από το ταβάνι με τα χέρια ψηλά και με μαστιγώνουν στους μηρούς και στον κώλο μέχρι να γεμίσω ραβδώσεις. Μετά με κατεβάζουν και με βάζουν να γλείφω τα παπούτσια τους ενώ μου κατουράνε πάνω στο κεφάλι. Όταν τελειώνουν, με αφήνουν στο πάτωμα. Δεμένη, γεμάτη σπέρμα, κατουρημένη, με κόκκινο πρόσωπο από τις φάπες και τα βυζιά πρησμένα από τα σχοινιά. Ένας μου κλωτσάει ελαφρά την μουνί και γελάει. «Μείνε έτσι, σκύλα. Αύριο θα σε χρησιμοποιήσουμε ξανά.» Είμαι η Βίβιαν. Και απόψε είμαι μόνο η βρωμοσκύλα τους.